Well in de ban van wandelvoetbal
In Well is iets ontstaan dat veel groter is dan alleen een sportafdeling. Bij voetbalclub EWC ‘46 bloeit de “Walking Football”-beweging, die bewijst dat er voor de liefde voor het spel geen grenzen bestaan — niet in leeftijd en niet in fysieke gesteldheid.
Samenkomst op donderdag
Het clubleven bruist elke week: de trainingen en wedstrijden vinden plaats op donderdag tussen 19:30 en 20:30 uur. Op die dag betreden de spelers het veld, terwijl in de kantine supporters en liefhebbers samenkomen om te kaarten of gewoon te genieten van elkaars gezelschap.
Hoe het allemaal begon
De geschiedenis van dit team begon afgelopen zomer bijna toevallig, na een reünie bij oud-trainer Ton Kosterman. Het idee sloeg zo goed aan bij de deelnemers dat het uitgroeide tot een wekelijkse activiteit. Zoals Wellenaar Denny Sprunken zegt, draait alles om de sfeer: de gezelligheid in de kleedkamer en de humor op het veld maken het verschil.
Sportprestaties of conditie zijn hier niet van belang. “Mannen, vrouwen, groot, klein, dik of dun — iedereen is hier absoluut welkom,” benadrukken de organisatoren.
De basisregels zijn simpel:
Niet rennen — alleen snelwandelen is toegestaan.
De bal blijft laag — niet boven heuphoogte.
Geen fysiek contact — slidings en botsingen zijn verboden.
Dit maakt het spel veilig en toegankelijk, ook voor degenen die gewoon in beweging willen blijven of herstellen van een blessure.
Van 17 tot 80+: Verbinding tussen generaties
Het unieke van deze organisatie zit in de mensen. Op het veld staan spelers van alle leeftijden zij aan zij. Zo komt de 17-jarige Jorn elke donderdag voetballen samen met zijn vader. Andy Klabbers, die het proces begeleidt. Tegelijkertijd telt het team echte veteranen, zoals Rinus, die al in de 80 is.
De “derde helft” en een eigen fanzone
Hoewel iedereen op het veld wil winnen, gebeurt het belangrijkste werk na het laatste fluitsignaal. De “derde helft” is een heilige traditie: napraten in de kleedkamer of de kantine met een biertje, bitterballen en wat pinda’s.
Het team heeft zelfs een eigen “fanclub”.
Geblesseerde spelers, familieleden en buurtbewoners komen regelmatig kijken. Dit project gaat niet alleen over sport, maar over hoe belangrijk het is om actief te blijven en je op elke leeftijd onderdeel van de gemeenschap te voelen.
Andrei Sergeev
